Το πρόβλημα της ανάπτυξης χωρίς πολιτικάντικες περιστροφές

Μια και είμαστε στο Ευρώ για να μείνουμε απ’ ότι φαίνεται, τώρα πρέπει να δούμε την κατάσταση ρεαλιστικά. Χωρίς βολέματα στο δημόσιο, με πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, πρέπει να δημιουργηθούν 1 εκ. ίσως σε λίγο και 1,5 εκ. θέσεις εργασίας, για να απορροφηθούν οι άνεργοι τωρινοί και μελλοντικοί, όσο μειώνεται σταδιακά το δημόσιο. Πώς θα γίνει αυτό θα έπρεπε να είναι κεντρικό ζήτημα σε όλα τα μέσα αλλά ο στρουθοκαμηλισμός είναι εθνική επίδοση.

Η οικονομία δεν αντέχει άλλα σουβλατζίδικα και άλλα εμπορικά μαγαζιά η υπηρεσίες, χρειάζεται παραγωγική δομή και μάλιστα εξαγωγική. Ο αριθμός τους ακολουθεί το επίπεδο ανάπτυξης, και θα είμαστε για πολλά χρόνια χαμηλά.

Το κεφάλαιο είναι σε λάθος χέρια, λεφτά τρελά υπάρχουν και είναι έξω από ανθρώπους που ξέρουν μόνο από ακίνητα και επενδύσεις κεφαλαίου η δεν έχουν καμία όρεξη για ρίσκο που είναι προϋπόθεση κάθε σοβαρής επιχειρηματικότητας.

Ο τουρισμός χρειάζεται επενδύσεις που είναι στην εμβέλεια των παραπάνω κεφαλαιούχων και ξένων, η χώρα έχει μεγάλα πλεονεκτήματα, άρα έχει κάποια πιθανότητα ανάπτυξης και απορρόφησης ανέργων, αν η γραφειοκρατία δεν συνεχίσει με τις γνωστές πρακτικές της.

Αν ένα ποσοστό ανέργων θα ξαναπάει στην αγροτική παραγωγή, από εκεί που προήλθε πριν τον «βολέψουν» στα αστικά κέντρα.

Μένουν ίσως ένα εκατομμύριο (με τους καινούργιους που έρχονται) μη εργαζόμενοι . Από αυτούς ένα κομμάτι, αυτοί με γνώσεις θα μεταναστεύσουνε αν μπορέσουν στο δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, οι υπόλοιποι δεν θα μπορέσουν, η ανεργία στην Ολλανδία π.χ. είναι ήδη στο 1 εκ.!

Ένα μέρος θα απορροφηθεί από χαμηλού εργατικού κόστους επενδύσεις πού ίσως γίνουν είτε γιατί συμφέρει με φθηνά εργατικά όπως πάει η κατάσταση, η για πολιτικούς λόγους ισορροπιών στην ΕΕ.

Όσοι μείνουν, χρειάζονται 10.000-200.000 νέους επιχειρηματίες να ηγηθούν σε κατασκευαστικές βιοτεχνίες, πολύ ανταγωνιστικές εξαγωγικές επιχειρήσεις 5-10 ατόμων με προοπτική να μεγαλώσουν σε 40-100 εργαζομένους σε μια δεκαετία ώστε να λέγεται η χώρα αναπτυγμένη και ισότιμη με τις άλλες Ευρωπαϊκές και να απαιτεί καλύτερο βιοτικό επίπεδο στο σύνολο της οικονομίας. Σε αυτή την «ομάδα επιχειρηματιών από ανάγκη» θα απευθυνθούμε στα επόμενα άρθρα μας, για να διευκολύνουμε με τις γνώσεις και την πείρα μας την διαδικασία, μια και εμείς έτσι ξεκινήσαμε πριν πολλά χρόνια.

Στόχος να διευκολύνουμε την ανταγωνιστική ιδέα, και κυρίως να αποτρέψουμε τα λάθη στα πρώτα βήματα, στην Γαλλία έχουν συμβούλια «συνοδείας» για τέτοιες δουλειές, το ίδιο και σε εισαγωγές σε χρηματιστήρια σαν το ΑΙΜ του Λονδίνου.

Το πολιτικό ζήτημα της ανάγκης αυτών των επιχειρηματιών σε τόσο μεγάλο αριθμό και με τέτοια γνώση ανταγωνιστικότητας θα έπρεπε να είναι κεντρικό θέμα για την επίλυση του οικονομικού μας προβλήματος, αλλά ζητάω πολλά μάλλον από πολιτικούς που συνεχίζουν να βλέπουν την πολιτική με την οπτική της τραγικής μεταπολίτευσης.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΒΙΟΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Η πολιτική ηγεσία της χώρας αγωνίζεται απλώς για την εξουσία χωρίς ηγετικές ικανότητες να ανατάξει και να καθοδηγήσει τις δυνάμεις της χώρας σε μια αναπτυξιακή πορεία. Θα προσπαθήσουμε εδώ να καταγράψουμε όλα αυτά που οι πολιτικοί δεν θέλουν να πουν.

Τα προβλήματα: Πέρα από το αυτονόητο σήμερα των μη ελλειμματικών προϋπολογισμών, αυτονόητο όπως κανένα σπίτι δεν μπορεί συνέχεια να δανείζεται από τους γείτονες, πρόβλημα είναι η διαλυμένη παραγωγική μηχανή με αντίστοιχη διόγκωση δημοσίου, εμπορικής δραστηριότητας και υπηρεσιών.
‘Άλλο πρόβλημα είναι ότι έμαθε ο κόσμος να απαιτεί και να παίρνει απανωτές αυξήσεις σχεδόν αυτόματα, στο όνομα της σύγκλισης με τις ανεπτυγμένες Ευρωπαϊκές χώρες, αντί αυτές να έρχονται σαν επιβράβευση για επίτευξη ανταγωνιστικών στόχων.
Το τρίτο πρόβλημα είναι οι τιμές που φουσκώσανε αστραπιαία μετά το ευρώ, και συνεχίσανε μέχρι που ο καφές στις καφετέριες πήγε στα 5 ευρώ, ρεκόρ Ευρώπης, τροφοδοτούμενες από τους αλόγιστους μισθούς. Τα περιοδικά τροφοδοτήσανε όνειρα και καταναλωτικές συμπεριφορές υπερ-ανεπτυγμένων χωρών, και άντε τώρα να μαζέψεις όλα αυτά, και να κατεβάσεις τις προσδοκίες του κόσμου στο αυτονόητο, ότι και οι τιμές και οι μισθοί και οι συμπεριφορές, πρέπει να αντιστοιχούν στο παραγόμενο και όχι στο καταναλωτικό έργο.
Με άλλα λόγια πες μου τι παράγεις και πόσο εξαιρετικό σε σχέση με τους άλλους είναι, για να σου πω τι επίπεδο κατανάλωσης μπορείς να έχεις. Και αυτό δεν έχει να κάνει με καλές η κακές κυβερνήσεις, αυτές προσπαθούν απλώς να μεταθέσουν το πρόβλημα, να αγοράσουν χρόνο.

Η χώρα πρέπει να παράγει ανταγωνιστικά προϊόντα και τα εξάγει περισσότερο απ’ ότι εισάγει για να δικαιούται να έχει και ανεπτυγμένη κατανάλωση. Με άλλα λόγια, ο δημόσιος υπάλληλος και ο γιατρός και ο έμπορος που δεν παράγουν είναι συνδεδεμένοι με τον παραγωγό και τον μεταποιητή με δεσμούς αίματος, διότι μαζί ανεβαίνουν και μαζί κατεβαίνουν την οικονομική κλίμακα!
ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ, ΕΔΩ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΕΜΕ ΤΙΣ ΣΚΛΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!
Λένε τα φαύλα μέσα ρίξτε λεφτά στην αγορά για να σηκωθεί. Σωστό αν έχεις λεφτά αλλιώς μόνο η παραγωγή ο τουρισμός οι εξωστρεφείς υπηρεσίες και η ναυτιλία θα φέρουν τα λεφτά που θέλει η αγορά (εμπόριο –υπηρεσίες) για να σηκωθεί. Και σε αυτό πρέπει να βοηθήσουμε όλοι.

Αν η πολιτική ηγεσία της καταστροφής και της ανικανότητας μπορούσε να δώσει στον λαό να καταλάβει αυτά τα απλά αλλά αυτονόητα για τον καπιταλισμό νοήματα, θα είχαμε δημοσίους λειτουργούς, τράπεζες, Πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και υπηρεσίες, να ξεσκίζονται να βοηθήσουν τον αγρότη, τον βιοτέχνη και τον βιομήχανο που τόσα τους σούρανε στο παρελθόν. Οι τράπεζες, μέχρι τώρα τρέχανε να δανείσουν στο εμπόριο, γιατί το κέρδος ερχόταν γρήγορα, σε μια σεζόν, ενώ η βιοτεχνία έχει πιο μακροπρόθεσμα σχέδια και δεν ήταν ελκυστική! Τώρα καλά να πάθουν και οι τράπεζες, που δεν καταλάβανε ότι σε μια χώρα όλοι κάνουν τα πάντα πρώτα για την παραγωγή και μετά έρχονται όλα τα άλλα. Αρχίσανε να τρέχουν email που να προτρέπουν επί τέλους τους καταναλωτές να αγοράζουν ελληνικά προϊόντα, μήπως και μπει λίγο ρευστό και σε αυτούς τους ήρωες παραγωγούς που με τον άγριο ανταγωνισμό των πολυεθνικών να κυνηγάνε τους μικρούς Έλληνες παραγωγούς χωρίς βοήθεια από το παλαβό και μεθυσμένο κράτος, προσπαθούν να αντέξουν σε ανοικτό σε ανταγωνιστικό περιβάλλον υποτίθεται ανεπτυγμένης χώρας στην ΕΕ που είμαστε.

Η παραγωγή υπάρχει όσο είναι ανταγωνιστική, εκτός και αν την επιχορηγούν με Ελληνικού τύπου κόλπα. Για να είναι ανταγωνιστική πρέπει να έχει χαμηλότερη τιμή ή να έχει καλύτερα ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά η καλύτερα δίκτυα διανομής. Οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν στήσει δομές για να βοηθάνε τους παραγωγούς τους σε όλα αυτά, και έτσι πρέπει να δουλέψουμε στο εξής. Εμείς τα κονδύλια που μας δοθήκανε για να στήσουμε την παραγωγή στα πόδια της, τα σπαταλήσαμε και τώρα πρέπει να το κάνουμε απολύτως μόνοι μας, και αυτό αυξάνει την πολιτική δυσκολία. Θα δείτε προσεχώς οι πολιτικοί μας να τρέχουν να εκλιπαρούν τους ξένους για επενδύσεις. Εκείνοι θα το κάνουν όχι για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά μας, γιατί κανείς δεν αναπτύσσει ανταγωνιστές δικών του εταιρειών, (καταλάβετε ότι καπιταλισμός σημαίνει διαρκής πόλεμος, κάποιος επιβιώνει ο άλλος κλείνει), αλλά θα πάρουν ότι αξιοποιήσιμο έχουμε.

Για την ανάπτυξη: Χρειάζεται ψυχολογία της ανάπτυξης, πρέπει να επιδειχθούν οι υγιείς δυνάμεις και τα τρελά που έχουμε καταφέρει και δεν τα ξέρει ο λαός για να πάρει λίγο πάνω του και να μάθουν οι νέοι ότι μπορούμε και στην Ελλάδα και να παίρνουν παράδειγμα - κατασπαταλιούνται μυαλά στα καφενεία. Υπάρχουν εξαιρετικά ανταγωνιστικές επιχειρήσεις που τις ζηλεύουν έξω, και δεν τις ξέρουν μέσα! Απλά είναι λίγες, μερικές εκατοντάδες στην υψηλή τεχνολογία και περισσότερες στην παραδοσιακή, συνασπισμένες σε clusters που αλληλοβοηθούνται (παράξενο για Έλληνες θα μου πείτε) αλλά είναι νέου τύπου Ευρωπαίοι Έλληνες που δεν έχουν εμπλακεί στα πολιτικά πλοκάμια και στα εύκολα λεφτά για να χαλάσουνε. Το ζητούμενο είναι πως θα μπορέσουμε να πολλαπλασιάζουμε αυτές τις γνώσεις του επιχειρείν σε πολλές χιλιάδες επιχειρήσεις για να έχουμε παραγωγή ανταγωνιστική και μεγαλύτερη από τις υπηρεσίες. Μόνο τότε θα φτάσουμε στο αναπτυξιακό επίπεδο που θα επιτρέπει την κατανάλωση που ονειρευόμαστε και που μας την δώσανε για μια δεκαετία σαν όνειρο απατηλό με πανάκριβα δανεικά. Θα χρειαστούν δεκαετίες σκληρής δουλειάς, για να τα καταφέρουμε να κάνουμε ανταγωνιστικές και εξωστρεφείς τις υπάρχουσες βιομηχανίες, και να βοηθήσουμε να ιδρυθούν νέες καλύτερες οι οποίες χρειάζονται την βοήθεια των υπολοίπων από εμάς, συνεργασία δηλαδή, για να μην φουντάρουν στα πρώτα τους χρόνια. Και όποιος σας πει πολιτικά μαγικά κόλπα τότε ψεύδεται η ξέρει κάτι για τα πετρέλαια η τα διεθνή παιχνίδια που δεν το ξέρω.

Πρέπει να απαλλαγούμε από τους φαύλους πολιτικούς. Υγιείς έλληνες επενδυτές μου λέγανε στο Σαν Φρανσίσκο, ότι με αυτούς τους πολιτικούς, δεν θέλουν ούτε να πατήσουν στην Ελλάδα, προϋπόθεση να δραστηριοποιηθούν είναι ένα αξιόπιστο και μη διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Δεν έχουν διάθεση να λαδώσουν κανένα! Άρα το σύστημα και μόνο να δουλεύει απλά Ευρωπαϊκά με τις εξουσίες ανεξάρτητες και όχι μαζί στο κόλπο και στο πλιάτσικο, θα φέρει ανάπτυξη. Ο πολιτικός δεν είναι εκεί για να εξυπηρετεί συμφέροντα, δεν επιτρέπεται να πουλάμε την ψήφο μας, αλλά να βοηθάει την δίκαια κατανομή της φορολογίας, την απόδοση της κρατικής μηχανής και το κοινωνικό κράτος από το περίσσευμα. Ακούτε ΔΕΚΟ συνδικάλες; Δεν αυξάνουμε πρώτα απ’ όλα τους μισθούς σας σε ένα σοσιαλιστικό κράτος, αλλά χρησιμοποιούμε τις ΔΕΚΟ που έχουν προνομιακή θέση για φτιάχνουμε περίσσευμα για τους αδύνατους!

Ελπίζω να καταλάβανε με το στανιό όλοι ότι αν δεν δανείζεσαι ασύστολα, το να παίρνει κάποιος πολλά, κάποιος άλλος τα στερείται, μια λογική που δεν θέλουν να την καταλάβουν πολλοί που συνεχίζουν να ζητάνε και να μην ντρέπονται με όσα τρώνε από το υστέρημα τελικά του χαμηλοσυνταξιούχου.

Το πώς γίνεται ανάπτυξη, καινοτομία και ανταγωνιστικότητα σε εταιρικό επίπεδο θα το αναλύσουμε σε σειρά άρθρων, εδώ λέμε τις εξαρτήσεις από το πολιτικό σύστημα και την σημασία της για το βιοτικό επίπεδο.

Το μνημόνιο δεν φταίει για την κατάντια μας, οι πολιτικοί αντί να πούνε ότι αυτό είναι ένας τρόπος για να περιορίσουμε τα έξοδα και να αυξήσουμε τα έσοδα, και όποιος βρει καλύτερο να το πει, λένε ότι αυτοί είναι άμοιροι ευθυνών άγιες περιστερές, και φταίει η τρόϊκα για την κατάντια που φέρνει το σφίξιμο και η προσαρμογή στο επίπεδο παραγωγικότητας που έχουμε ( γιατί η βίαια προσαρμογή γίνεται με μέτρο την παραγωγή και την εξωστρέφεια για την οποία αδιαφορήσαμε όλα αυτά τα χρόνια και αφήναμε εταιρείες να κλείνουν αντί να βοηθήσουμε όχι με λεφτά αλλά με γνώσεις και σωστή λειτουργία του ανταγωνισμού). Μπαγαποντιά και έλλειψη ειλικρίνειας και πολιτικής αίσθησης γιατί κάποτε ο κόσμος θα καταλάβει. Όπως ειπώθηκε σε τηλεόραση ότι οι υπουργοί αρνήθηκαν να περιορίσουν τα έξοδα των υπουργείων τους στο τελευταίο μνημόνιο που έκαψε την Αθήνα, λέγοντας ότι εκλογές έρχονται δεν μπορούν να το κάνουν, και αμέσως συμφωνήσανε να κατακρεουργήσουν τους αδύναμους. Άρα μας το είπανε, και στις επόμενες εκλογές αν τους αφήσουμε, με εξαγορά ψήφων θα πάνε δεν ξέρουν άλλο δρόμο και από τώρα ετοιμάζουν τα ρουσφέτια τους και θέλουν λεφτά στα υπουργεία τους. Δεν σας λυπεί και προσβάλει το γεγονός ότι αντί να κάτσουν και να νοικοκυρέψουν το κράτος χωρίς ελλείμματα , χρειάζονται να βάζουν ξένους να δείχνουν τον αυτονόητο δρόμο και να δέχονται τα πυρά, γιατί δεν αντέχουν την πολιτική ευθύνη αλλά σας δείχνουν ότι αυτοί είναι τα καλά παιδιά και η τρόικα φταίει για όλα; Δεν σας λυπεί ότι τα κόμματα δεν συζητάνε πώς θα πηγαίνουν σε εκλογές χωρίς κόλπα και ρουσφέτια και τι μοντέλο ανάπτυξης θέλουν αλλά βιάζονται για κάλπη; Δεν καταλάβανε και δεν μάθανε τίποτα;

Τώρα το πώς η παγκόσμια οικονομία και η παγκοσμιοποίηση και τα υπερκέρδη των διάφορων χρηματιστών φέρανε σε απόγνωση τον αδύναμο κρίκο την Ελλάδα αλλά σε δύσκολη θέση και μεγάλες χώρες σαν την Γαλλία (άρθρο στην Express πριν λίγες μέρες έλεγε ότι και αυτή εισάγει περισσότερα από όσα εξάγει) φεύγει από το στόχο του άρθρου αυτού και αγγίζει την φιλοσοφία της πολιτικής και οικονομικής επιστήμης.

Οι «αναποφάσιστοι» δεν έχουν ψυχή

Η Ελλάδα χωρίζεται σε δύο τάξεις ψηφοφόρων, την προνομιούχα που έχει σχέσεις με την πολιτική και την διαπλεκόμενη εξουσία, μέσω της οποίας προωθεί τα συμφέροντά της σε βάρος συνήθως της άλλης τάξης που απλά κάνει την δουλειά της και δεν ωφελείται με ειδικές απολαβές από το σύστημα. Δεν σημαίνει ότι η δεύτερη τάξη δεν είναι πολιτικοποιημένη, απλά δέχεται και εφαρμόζει τον νόμο, χωρίς παρεμβάσεις που συνήθως τον «παρακάμπτουν». Αν δεν της αρέσει ο νόμος ψηφίζει άλλη κυβέρνηση που να την αντιπροσωπεύει, δεν έχει «δεσμεύσεις» με ένα κόμμα ώστε να την τροφοδοτεί με έξτρα παροχές και διορισμούς. Η πρώτη τάξη βέβαια ανήκει σε ένα κόμμα φανατικά για ευνόητους ιδιοτελείς λόγους.

Υπάρχουν βέβαια και καθαροί ιδεαλιστές μη τροφοδοτούμενοι από το σύστημα σε όλα τα κόμματα, που δεν μετακινούνται.

Σε μία πραγματική Δημοκρατία οι πολίτες έχουν ίσες ευκαιρίες, εκεί βασίζεται το «Αμερικάνικο όνειρο» του καπιταλισμού, ότι μπορείς με τις δυνάμεις σου να εξελιχθείς οικονομικά. Οι μη δικτυωμένοι όμως, δεν έχουν ίσες ευκαιρίες με τους «διαπλεκόμενους», και σήμερα πληρώνουν για τα λάθη όλων.

Ένα πρώτο φιλοσοφικό ερώτημα είναι πόσο η εξυπηρέτηση συμφερόντων, προσέξτε συμφερόντων όχι αδικιών, είναι συμβατή με το Δημοκρατικό πολίτευμα, και αυτό δεν είναι πρόβλημα μόνο της Ελλάδας, είναι Παγκόσμιο. Το κράτος πρέπει να μην υποκύπτει σε συμφέροντα συντεχνιών και οργανωμένων πιέσεων, γιατί αν τους δώσει πάνω από την διόρθωση αδικίας, τα παίρνει από όλους εμάς και δημιουργεί μια αδικία εκεί που δεν υπήρχε. Αυτονόητο; Όχι στην σημερινή Ελλάδα της δέσμιας πολιτικής στα οργανωμένα συμφέροντα.

Πόσοι είμαστε αυτοί που δεν έχουμε «μπάρμπα στην Κορώνη»; Μειοψηφία και άρα δίκιο έχει ο Πάγκαλος, η πλειοψηφία και πρέπει να οργανωθούμε για να μας φοβούνται;

Οι δημοσκόποι μας λένε σκόπιμα «αναποφάσιστους», με μια χροιά ειρονική του απολιτικού, ποτέ δεν τολμήσανε να μετρήσουνε πόσοι είμαστε οι «αδέσμευτοι» που κριτικάρουμε την πολιτική, δεν ψηφίζουμε «τυφλά» με το συμφέρον της οικογενείας αλλά του κράτους. Μπορεί να είμαστε και αναποφάσιστοι εφ’ όσον δεν υπάρχει διέξοδος, κι΄ας λένε μπαρούφες ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, πολύ μεγάλο ψέμα. Το σύστημα που κατέστρεψε τον τόπο, τώρα είναι αυτό που θα τον ξαναφτιάξει, με την μαγική συνταγή που πάντα μόνο αυτό ήξερε, ομελέτα με νερό χωρίς αυγά.

Στο πολιτικό σύστημα που έχουμε, πρέπει να πουλήσεις την ψήφο σου για να είσαι «κουκί» μετρημένο, τα μη μετρημένα είναι επίφοβα. Και οι δημοσκόποι πρέπει να βοηθήσουν οι πουλημένοι ψήφοι να είναι πολλοί, η να φαίνονται πολλοί, μην τυχόν κι’ αποσταθεροποιηθεί το σύστημα και αυτοί που έχουν χάσουν πολλά. Οι δημοσκοπήσεις από ΔΟΛΟ δεν μας μετράνε με την πραγματική μας ιδιότητα των μη «πουλημένων» όχι αναποφάσιστων, γιατί αν αλλάξει κάτι θα αλλάξει από μας και το ΣΥΣΤΗΜΑ θέλει να μην αλλάξει τίποτα! Όχι κύριοι δημοσκόποι, ανάμεσά μας είναι και αναποφάσιστοι και αποφασισμένοι, και των δυο μεγάλων κομμάτων, πουλημένοι –δοσμένοι δεν είμαστε, πόσοι όμως ξέρετε η δεν θέλετε να ξέρετε;

Αν οι δημοσκοπήσεις δείξουν ότι είμαστε πλειοψηφία τότε δεν θα έχουν κανένα λόγο να μην αλλάζουν το συστηματάκι τους που τους βολεύει αυτούς και τις συντεχνίες τους, και τους χρηματοδότες τους. Πρέπει να γίνουμε αντίπαλο δέος για να μας υπολογίζουνε, αλλοιώς αυτοί δουλεύουνε μόνο με τους δικούς τους, τα κουκιά τους, οι υπόλοιποι παίρνουμε πάντα υποσχέσεις που κάτι γίνεται και δεν υλοποιούνται, ψηφίσαμε Σημίτη, Κώστα, Γιώργο, ελπίζοντας, φτάνει πια!

Οι μη κοματικοποιημένοι μπορεί και να είναι πολύ πολιτικοποιημένοι, αλλά μη ενταγμένοι στα μη Δημοκρατικά με τον πραγματικό ορισμό της λέξης κόμματά σας και από μη ύπαρξη εναλλακτικής ψηφίζουμε σαν χαζοί μια τον ένα μια τον άλλο λες και θα είναι καλύτερος. Έχουμε κόμματα εξυπηρέτησης μειοψηφιών, άρα μη Δημοκρατικά, δεν εξυπηρετούν την πλειοψηφία που δεν εκφράζεται μαχητικά η υπόγεια. Υπάχει ΚΕΝΟ που θα εξέφαζε τους αναποφάσιστους ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΥΣ και των δυο παρατάξεων, πολιτική δύναμη της ΝΟΜΟΤΑΓΟΥΣ ΑΔΕΚΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, που θα άφηνε την οικονομία να περπατήσει ανενόχλητη, και τότε με ίσες ευκαιρίες όλοι, θα αναπτύσσαμε την Ελλάδα χωρίς πολιτικά κόλπα. Μας μπερδέψανε μεταπολιτευτικά με το αριστερά - δεξιά, και χάσαμε τον ποσανατολισμό μας.
Η υποταγή σας κύριοι της πολιτικής στα συμφέροντα των μεν σας φέρνει απένατί μας, γιατί εμείς χάνουμε πάντα με τα συμφέοντα των άλλων. Κάθε φορά που θα κάνετε στραβά μάτια σε μια συντεχνία εμείς το καταγράφουμε σαν ενέργεια εναντίον μας!

Γιατί δεν μετράνε οι δημοσκόποι πόσοι αδιαφορούν για το χρώμα, καπιταλισμό έχουμε, αλλά θέλουν μια Ευρωπαικού τύπου σοβαρή χώρα με σωστές μη διαπλεκόμενες ΟΛΕΣτις εξουσίες, που σήμερα είναι μές τη βρωμιά; Ο Γιώγος μας βγήκε λίγος για να πάρει το φραγγέλιο και να καθαρίσει το βόθρο. Ποιος έχει τα κότσια; Αυτό είναι το ΒΑΘΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ!

ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ!

Οταν τελειώνει ο παράδεισος, καλό είναι να αντιλαμβάνεσαι τι μυαλό σε έκανε να πιστέψεις οτι θα έμενες πάντα εκεί।

Σε αυτό το blοg θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τον δύσκολο δρόμο, σε όσους θέλουν να ζούν έξω από τα όνειρα

Τα όνειρα είναι εργαλείο δημιουργικότητας και ευτυχίας, αλλά μην πατάμε επάνω τους, διαλύονται εύκολα।