Μια και είμαστε στο Ευρώ για να μείνουμε απ’ ότι φαίνεται, τώρα πρέπει να δούμε την κατάσταση ρεαλιστικά. Χωρίς βολέματα στο δημόσιο, με πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, πρέπει να δημιουργηθούν 1 εκ. ίσως σε λίγο και 1,5 εκ. θέσεις εργασίας, για να απορροφηθούν οι άνεργοι τωρινοί και μελλοντικοί, όσο μειώνεται σταδιακά το δημόσιο. Πώς θα γίνει αυτό θα έπρεπε να είναι κεντρικό ζήτημα σε όλα τα μέσα αλλά ο στρουθοκαμηλισμός είναι εθνική επίδοση.
Η οικονομία δεν αντέχει άλλα σουβλατζίδικα και άλλα εμπορικά μαγαζιά η υπηρεσίες, χρειάζεται παραγωγική δομή και μάλιστα εξαγωγική. Ο αριθμός τους ακολουθεί το επίπεδο ανάπτυξης, και θα είμαστε για πολλά χρόνια χαμηλά.
Το κεφάλαιο είναι σε λάθος χέρια, λεφτά τρελά υπάρχουν και είναι έξω από ανθρώπους που ξέρουν μόνο από ακίνητα και επενδύσεις κεφαλαίου η δεν έχουν καμία όρεξη για ρίσκο που είναι προϋπόθεση κάθε σοβαρής επιχειρηματικότητας.
Ο τουρισμός χρειάζεται επενδύσεις που είναι στην εμβέλεια των παραπάνω κεφαλαιούχων και ξένων, η χώρα έχει μεγάλα πλεονεκτήματα, άρα έχει κάποια πιθανότητα ανάπτυξης και απορρόφησης ανέργων, αν η γραφειοκρατία δεν συνεχίσει με τις γνωστές πρακτικές της.
Αν ένα ποσοστό ανέργων θα ξαναπάει στην αγροτική παραγωγή, από εκεί που προήλθε πριν τον «βολέψουν» στα αστικά κέντρα.
Μένουν ίσως ένα εκατομμύριο (με τους καινούργιους που έρχονται) μη εργαζόμενοι . Από αυτούς ένα κομμάτι, αυτοί με γνώσεις θα μεταναστεύσουνε αν μπορέσουν στο δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, οι υπόλοιποι δεν θα μπορέσουν, η ανεργία στην Ολλανδία π.χ. είναι ήδη στο 1 εκ.!
Ένα μέρος θα απορροφηθεί από χαμηλού εργατικού κόστους επενδύσεις πού ίσως γίνουν είτε γιατί συμφέρει με φθηνά εργατικά όπως πάει η κατάσταση, η για πολιτικούς λόγους ισορροπιών στην ΕΕ.
Όσοι μείνουν, χρειάζονται 10.000-200.000 νέους επιχειρηματίες να ηγηθούν σε κατασκευαστικές βιοτεχνίες, πολύ ανταγωνιστικές εξαγωγικές επιχειρήσεις 5-10 ατόμων με προοπτική να μεγαλώσουν σε 40-100 εργαζομένους σε μια δεκαετία ώστε να λέγεται η χώρα αναπτυγμένη και ισότιμη με τις άλλες Ευρωπαϊκές και να απαιτεί καλύτερο βιοτικό επίπεδο στο σύνολο της οικονομίας. Σε αυτή την «ομάδα επιχειρηματιών από ανάγκη» θα απευθυνθούμε στα επόμενα άρθρα μας, για να διευκολύνουμε με τις γνώσεις και την πείρα μας την διαδικασία, μια και εμείς έτσι ξεκινήσαμε πριν πολλά χρόνια.
Στόχος να διευκολύνουμε την ανταγωνιστική ιδέα, και κυρίως να αποτρέψουμε τα λάθη στα πρώτα βήματα, στην Γαλλία έχουν συμβούλια «συνοδείας» για τέτοιες δουλειές, το ίδιο και σε εισαγωγές σε χρηματιστήρια σαν το ΑΙΜ του Λονδίνου.
Το πολιτικό ζήτημα της ανάγκης αυτών των επιχειρηματιών σε τόσο μεγάλο αριθμό και με τέτοια γνώση ανταγωνιστικότητας θα έπρεπε να είναι κεντρικό θέμα για την επίλυση του οικονομικού μας προβλήματος, αλλά ζητάω πολλά μάλλον από πολιτικούς που συνεχίζουν να βλέπουν την πολιτική με την οπτική της τραγικής μεταπολίτευσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου