ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

Λίγη ιστορία, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ασφαλώς μετά ο Ανδρέας Παπανδρέου άρχισαν το παιχνίδι των κρατικοποιήσεων, και της αποβιομηχάνισης, ο δεύτερος με το αιτιολογικό της αποχής επενδύσεων. Οι συνδικαλιστικοί στρατοί έβαλαν μέσα την παλαιότερα ανθηρή ΕΤΒΑ, τα ναυπηγεία, και κλείσανε με συνεχιζόμενες απεργίες εργοστάσια σαν την Pirelli και άλλους. Όχι ότι είχαμε καλούς βιομηχάνους που πληρώνανε ανάλογα με το τι κερδίζανε, κρατήστε το αυτό για μετά, ούτε ότι είχανε Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Αλλά το μαγαζί Ελλάδα παρήγαγε και δεν είχε ελλείμματα. Αυτά αρχίσανε όταν το κράτος της μεταπολίτευσης που τώρα καταρρέει λόγω της πυραμίδας οικονομίας του, άρχισε την παρέμβαση με την τσάμπα χωρίς κόπο ανάπτυξη βασισμένη στο εμπόριο και τις υπηρεσίες, με στρατούς διορισμένων και δανεικά από το μέλλον τότε, που είμαστε εμείς τώρα. Το κράτος και οι συνδικαλιστές των κομμάτων αποφάσιζαν ποιο βιοτικό επίπεδο θα έχουμε, σύμφωνα με την εκλογική τους ανάγκη. Κάθε ετήσια αύξηση βιοτικού επιπέδου έκανε το λαό να νομίζει ότι έχουμε πραγματική ανάπτυξη και παίρνουμε αυξήσεις γιατί γινόμαστε Ευρωπαίοι! Το μόνο πρόβλημα που βλέπανε και «αγωνιζόντουσαν» να τιθασεύσουν ήταν ο πληθωρισμός που έτρωγε τις αυξήσεις. Το χρέος άρχισε να ανεβαίνει εκθετικά, όπως ανεβαίνει το χρέος στα παίγνια πυραμίδας, και φθάσαμε στα τοκοχρεολύσια μεγαλύτερα του ελλείμματος και παύση δανεικών.

Η τσάμπα ανάπτυξη έμαθε το λαό στο να μην ψάχνει ιδέες καινοτομικές για παραγωγή προϊόντων υψηλής αξίας και ανταγωνιστικότητας, παρά να ψάχνει τι να εισάγει και πως να κερδίζει εύκολα και γρήγορα χωρίς συνδικαλιστές και άλλα παρατράγουδα. Στο διάστημα αυτών των 40 χρόνων, είδαμε εύκολα κέρδη στο εμπόριο, ειδικά όταν η παραγωγή έγινε φθηνή στην Ασία, αλλά οι τιμές εδώ κρατηθήκανε Ευρωπαϊκές. Η μεσαία τάξη του εμπορίου έκτισε σπίτια βίλες και πισίνες χωρίς το αίμα που φτύνει η σκληρή διεθνής ανταγωνιστικότητα της παραγωγής. Όμως εκεί πρέπει να πάμε, στα δύσκολα, και εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, η μεσαία τάξη του εμπορίου θα καταρρεύσει εφ’ όσον δεν υπάρχουν πια «εύποροι» πελάτες του δημοσίου. Μαζί με τη μεσαία τάξη καταρρέει και η εργατική που στην σημερινή Ελλάδα είναι υπάλληλοι στο Hondos Center η σε ινστιτούτα καλλονής.

Όταν μιλάμε για ανάπτυξη να καταλάβουμε ότι θέλουμε ιδέες παραγωγικές, εξαγώγιμες, ανταγωνιστικές, και επιχειρηματίες που να σέβονται τους εργαζομένους, να πληρώνουν ανάλογα με το τι κερδίζουν.

Πληρώνω ανάλογα με το τι κερδίζω είναι κλειδί για τον προσδιορισμό του  «βιοτικού επιπέδου» που πια το καθορίζουν οι επιχειρήσεις και κακώς προσπαθεί η λάγνα πολιτική να πείσει ότι είναι ακόμα τόσο σημαντική ώστε να το καθορίζει αυτή…  Κερδίζω, και πληρώνω καλά τους εργαζομένους μου για να με κάνουν ακόμα πιο ανταγωνιστικό, και ανάλογα φόρους για τους δημοσίους υπαλλήλους ενός μικρού και αποτελεσματικού κράτους που το σέβομαι και δεν το κλέβω γιατί δεν με κλέβει. Αυτό το μοντέλο πρέπει να ακολουθήσουμε και θα μας πάρει καιρό να το καταλάβουμε…

Στη σημερινή εποχή που βιομηχανία δεν είναι μια μηχανή που παράγει και κόβει χρήμα, η δημιουργικότητα των υπαλλήλων μιας επιχείρησης είναι βασικό συστατικό της ανταγωνιστικότητάς της που βασίζεται στην ποιότητα και «προστιθέμενη γνώση» όχι «προστιθέμενη εργασία»!

Φοβάμαι ότι όλα αυτά δεν θα γίνουν και οι εύκολες για σήμερα δυσκολότερες για αύριο λύσεις θα επικρατήσουν… οι πολιτικοί θέλουν να τα κάνουν όλα σε μια διετία γιατί ούτε τετραετίες δεν υπάρχουν πια.