Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ

Μάλλον φταίει ο Μωυσής.   

Δεν έβαλε μια ενδέκατη εντολή «ου κλέψεις το κράτος» .

Γιατί όταν δεν λειτουργεί το κράτος, ούτε  η δικαιοσύνη, μας μένει μόνο ο φόβος του Θεού.

Η δικαιοσύνη βέβαια, κάνει δειλά βήματα τελευταία, με τον Τσοχατζόπουλο και τη νέα φουρνιά που ψάχνει τώρα, πολύ όψιμα… δεν ξέρω αν είναι από ειλικρινή αλλαγή πορείας η από φόβο ότι θα έρθει η στιγμή να δικαστεί και αυτή για το μπάχαλο της χώρας, η ότι κάνει κάτι να φανεί εν όψει εκλογών.

Δεν μπορεί να περιμένουμε να ανακάμψουμε με μόνο το φόβο του Θεού, είχε δίκαιο η Langarde με το « να πληρώσουν οι Έλληνες», δεν είναι μυστικό ότι για να σου κόψουν απόδειξη θέλει προσπάθεια, ότι φοροδιαφεύγει όλο το κεφάλαιο που πλήρωνε την πολιτική αλά καρτ , αλά πελάτη, τόσα χρόνια συναλλαγής και που έχει πολλούς στο χέρι και επακόλουθη προστασία. Δεν είναι άδικο να πληρώνουν και να σηκώνουν όλο το βάρος μόνο οι μισθωτοί;

Θα πω για την προστασία, ότι δεν ενοχλήθηκε κανείς από τα λεγόμενα (από τις εφημερίδες) των υπαλλήλων του ΥΠΑΝ που λαδώνονταν για επιχορηγήσεις, ότι «εμάς δεν μας κουνάει κανείς».  Θα το έχετε ξανακούσει και από άλλες υπηρεσίες, ήταν σήμα κατατεθέν του συστήματος: Πολιτική προστασία στην ανομία, η δικαστική εξουσία υποταγμένη στην πολιτική βούληση για ανομία, laisser faire…  κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν μπήκε φυλακή, λες και είμαστε Σουηδία.

Δεν αναπτύσσεται η οικονομία και δεν βρίσκονται λεφτά για συντάξεις και μισθούς αν δεν υπάρξει τάξη και φόβος για κάθε παρανομία, ότι αργά η γρήγορα θα σε πιάσουνε. Πρέπει την ενδέκατη εντολή να την κάνουμε πράξη βίαια στη γη,  όχι επανάπαυση στο θυμικό των Ελλήνων που έχουν το ατομικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό.   

Εδώ έρχονται οι επιλογές στις εκλογές: Μπορεί ο Βενιζέλος του άρθρου 99 να βάλει σε τάξη τους μεγαλοκαρχαρίες που αλώνιζαν την χώρα, η ο Σαμαράς θα βάλει τους άχρηστους Παυλόπουλο και Αβραμόπουλο να οργανώσουν το μπάχαλο; Δεν σας φαίνεται παράξενο και προσβλητικό ότι το μνημόνιο το γράψανε ξένοι και βάλανε και επιστάτες σε κάθε υπουργείο να μας πουν το τι αλλαγές πρέπει να κάνουμε για την ανάπτυξη της οικονομίας;  Οι πολιτικοί μας δεν είναι σε θέση να καταλάβουν και δεν μπορούν να αλλάξουν το σύστημα.

 Μας χρειάζεται νέο αίμα σαν του Τζήμερου της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ στη Βουλή μπας και ακούσουμε και τίποτα σοβαρό σε αυτό το κατάντημα της Δημοκρατίας που έχει φουσκώσει από λόγια του αέρα.

ΠΟΙΗΤΙΚΑ

Η ποίηση είναι ο χορός του λόγου

Ο χορός είναι η ποίηση του σώματος

Ο έρωτας είναι η ποίηση της καρδιάς

Η ευτυχία είναι η ποίηση της ζωής

Η δημιουργία είναι η ποίηση της σκέψης

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ είναι η ποίηση της πολιτικής

ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

Λίγη ιστορία, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ασφαλώς μετά ο Ανδρέας Παπανδρέου άρχισαν το παιχνίδι των κρατικοποιήσεων, και της αποβιομηχάνισης, ο δεύτερος με το αιτιολογικό της αποχής επενδύσεων. Οι συνδικαλιστικοί στρατοί έβαλαν μέσα την παλαιότερα ανθηρή ΕΤΒΑ, τα ναυπηγεία, και κλείσανε με συνεχιζόμενες απεργίες εργοστάσια σαν την Pirelli και άλλους. Όχι ότι είχαμε καλούς βιομηχάνους που πληρώνανε ανάλογα με το τι κερδίζανε, κρατήστε το αυτό για μετά, ούτε ότι είχανε Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Αλλά το μαγαζί Ελλάδα παρήγαγε και δεν είχε ελλείμματα. Αυτά αρχίσανε όταν το κράτος της μεταπολίτευσης που τώρα καταρρέει λόγω της πυραμίδας οικονομίας του, άρχισε την παρέμβαση με την τσάμπα χωρίς κόπο ανάπτυξη βασισμένη στο εμπόριο και τις υπηρεσίες, με στρατούς διορισμένων και δανεικά από το μέλλον τότε, που είμαστε εμείς τώρα. Το κράτος και οι συνδικαλιστές των κομμάτων αποφάσιζαν ποιο βιοτικό επίπεδο θα έχουμε, σύμφωνα με την εκλογική τους ανάγκη. Κάθε ετήσια αύξηση βιοτικού επιπέδου έκανε το λαό να νομίζει ότι έχουμε πραγματική ανάπτυξη και παίρνουμε αυξήσεις γιατί γινόμαστε Ευρωπαίοι! Το μόνο πρόβλημα που βλέπανε και «αγωνιζόντουσαν» να τιθασεύσουν ήταν ο πληθωρισμός που έτρωγε τις αυξήσεις. Το χρέος άρχισε να ανεβαίνει εκθετικά, όπως ανεβαίνει το χρέος στα παίγνια πυραμίδας, και φθάσαμε στα τοκοχρεολύσια μεγαλύτερα του ελλείμματος και παύση δανεικών.

Η τσάμπα ανάπτυξη έμαθε το λαό στο να μην ψάχνει ιδέες καινοτομικές για παραγωγή προϊόντων υψηλής αξίας και ανταγωνιστικότητας, παρά να ψάχνει τι να εισάγει και πως να κερδίζει εύκολα και γρήγορα χωρίς συνδικαλιστές και άλλα παρατράγουδα. Στο διάστημα αυτών των 40 χρόνων, είδαμε εύκολα κέρδη στο εμπόριο, ειδικά όταν η παραγωγή έγινε φθηνή στην Ασία, αλλά οι τιμές εδώ κρατηθήκανε Ευρωπαϊκές. Η μεσαία τάξη του εμπορίου έκτισε σπίτια βίλες και πισίνες χωρίς το αίμα που φτύνει η σκληρή διεθνής ανταγωνιστικότητα της παραγωγής. Όμως εκεί πρέπει να πάμε, στα δύσκολα, και εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, η μεσαία τάξη του εμπορίου θα καταρρεύσει εφ’ όσον δεν υπάρχουν πια «εύποροι» πελάτες του δημοσίου. Μαζί με τη μεσαία τάξη καταρρέει και η εργατική που στην σημερινή Ελλάδα είναι υπάλληλοι στο Hondos Center η σε ινστιτούτα καλλονής.

Όταν μιλάμε για ανάπτυξη να καταλάβουμε ότι θέλουμε ιδέες παραγωγικές, εξαγώγιμες, ανταγωνιστικές, και επιχειρηματίες που να σέβονται τους εργαζομένους, να πληρώνουν ανάλογα με το τι κερδίζουν.

Πληρώνω ανάλογα με το τι κερδίζω είναι κλειδί για τον προσδιορισμό του  «βιοτικού επιπέδου» που πια το καθορίζουν οι επιχειρήσεις και κακώς προσπαθεί η λάγνα πολιτική να πείσει ότι είναι ακόμα τόσο σημαντική ώστε να το καθορίζει αυτή…  Κερδίζω, και πληρώνω καλά τους εργαζομένους μου για να με κάνουν ακόμα πιο ανταγωνιστικό, και ανάλογα φόρους για τους δημοσίους υπαλλήλους ενός μικρού και αποτελεσματικού κράτους που το σέβομαι και δεν το κλέβω γιατί δεν με κλέβει. Αυτό το μοντέλο πρέπει να ακολουθήσουμε και θα μας πάρει καιρό να το καταλάβουμε…

Στη σημερινή εποχή που βιομηχανία δεν είναι μια μηχανή που παράγει και κόβει χρήμα, η δημιουργικότητα των υπαλλήλων μιας επιχείρησης είναι βασικό συστατικό της ανταγωνιστικότητάς της που βασίζεται στην ποιότητα και «προστιθέμενη γνώση» όχι «προστιθέμενη εργασία»!

Φοβάμαι ότι όλα αυτά δεν θα γίνουν και οι εύκολες για σήμερα δυσκολότερες για αύριο λύσεις θα επικρατήσουν… οι πολιτικοί θέλουν να τα κάνουν όλα σε μια διετία γιατί ούτε τετραετίες δεν υπάρχουν πια.

ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Απ’ ότι κατάλαβα χθες βράδυ νύκτα εκλογών, είναι ότι ούτε οι πολιτικοί ούτε το άλλο διαπλεκόμενο μέρος οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν τι ζητήσαμε στις εκλογές.  ΟΙ ίδιοι στείροι διάλογοι και ανούσιος λόγος. Το ότι ζητήσαμε στάχτες για να αναγεννηθεί ο φοίνικας της νέας Ελλάδας που μας αξίζει δεν ήταν καν στη συζήτηση, μόνο κουκιά και μοίρασμα εξουσίας. Αυτοί αντί να κάψουν από σήμερα κιόλας τα μαγαζιά τους και να φτιάξουν νέα, κοιτάνε να σώσουν τα κατεστημένα.  Κύριοι η οικονομία θέλει πρώτα απ’ όλα κλίμα εμπιστοσύνης και νοικοκυροσύνης, να λειτουργεί ευνομούμενο κράτος, όχι μνημόνιο έτσι η μνημόνιο αλλιώς, είναι ψευδεπίγραφο μήνυμα.

Το μεγάλο νέο ήταν ότι η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ έκανε το ΘΑΥΜΑ γιατί εκφράζει τον νέο το σωστό και ελπιδοφόρο αν και δύσκολο αλλά σε ΑΛΛΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ! Ξήλωμα της διαφθοράς και διαπλοκής . Το καταλάβατε μπουζουκοκέφαλοι των κομμάτων;  

Θα βγάζαμε 6 βουλευτές με απλή αναλογική και είμαστε περισσότερο από το 10% του μεγαλύτερου κόμματος «εξουσίας».

Ο Δημήτρης Μπουραντάς με το νέο κόμμα ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ έχει συγκεντρώσει αξιολογότατο πάνελ συμπαραστατών, αλλά κατά τη γνώμη μου ο ίδιος δεν «τραβάει» για να συγκινήσει τις μάζες. Η ΔΡΑΣΗ καταβαραθρώθηκε, και πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι θα μετακινηθούν γιατί δεν βλέπω πώς θα ξαναδοκιμάσει ο φίλτατος Μάνος την πολιτική που δεν του βγαίνει.

Η Ντόρα Μπακογιάννη δεν είναι κι’ ας λέει αυτή στη λίστα συνεργασιών, γιατί αποβλέπει να γίνει Σαμαράς στη θέση του Σαμαρά, και της το ευχόμαστε, αλλά όχι με τις δικές μας ψήφους.

Όμως με τους παραπάνω όχι απαραίτητα όμως, και με την προβολή που αναγκαστικά πια θα έχουμε στα ΜΜΕ, μπορεί να φθάσουμε το 5-15% στις επόμενες εκλογές και να μετρήσει η βούλησή μας.  Θα δουλέψουμε γι’ αυτό.

Δεν φταίμε εμείς που δεν θα μπορέσουν να βγάλουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά κόμματα του 70% των ψηφοφόρων. Θέλουν να τα βγάλουμε εμείς; Να ξέρουν όμως ότι θα πάνε πολλοί μα πάρα πολλοί μέσα στα σίδερα.  Η Ελλάδα δεν έφτασε εδώ από στιγμιαίο αλλά από διαρκές ΕΚΛΗΜΑ!